آشنایی با کانکتور PC، APC و UPC

آشنایی با کانکتور PC، APC و UPC. اگر به سیستم های کابل کشی فیبر خود نگاه کنید، ممکن است تجهیزات ضروری مانند اتصال دهنده های فیبر و کابل های فیبر نوری را پیدا کنید. آنها ممکن است دارای کدهای رنگی و لاک انتهایی متفاوتی باشند. بسیاری از مردم ممکن است نیاز داشته باشند که با تفاوت بین کانکتورهای فیبر صیقلی APC در مقابل UPC و PC بیشتر آشنا شوند. لطفاً این مقاله را بخوانید و برای درک جزئیات تفاوت آنها وقت بگذارید.

اتصال فیبر تخت چیست؟

رابط فیبر تخت مانند شکل بالا است. بارزترین ویژگی صفحه انتهایی FLAT است. هنگامی که دو اتصال فیبر تخت به هم متصل می شوند، طبیعتاً فاصله کمی بین دو فرول ایجاد می کنند که مشکل اصلی آنهاست. این تا حدی به دلیل وجه انتهایی نسبتاً گسترده کانکتورها است که باعث می شود تعداد زیادی نقص جزئی اما قابل توجه روی سطح جمع شوند. با اندازه هسته تنها 8 تا 9 میکرومتر، این برای کابل‌های فیبر تک حالته چندان مفید نیست و نیاز به توسعه کانکتورهای تماس فیزیکی (PC) دارد.

رابط فیبر PC چیست؟

PC مخفف “تماس فیزیکی” است. کانکتور فیبر PC به کانکتوری با تماس فیزیکی جلا داده شده اشاره دارد. اولین بار در دهه 1980 برای غلبه بر کاستی های اتصال فیبر تخت اصلی ایجاد شد.

بر خلاف کانکتورهای فیبر تخت، کانکتورهای تماس فیزیکی در اطراف نقطه انتهایی کمی مخروط هستند. مخروطی استوانه ای که با پرداخت انتهای فیبر ایجاد می شود، شکاف هوا بین انتهای فیبر را کاهش می دهد که اغلب با اتصال دهنده های مسطح ایجاد می شود. به همین ترتیب، این شکاف هوای کوچک افت برگشت نوری (ORL) را کاهش می دهد، میزان نور برگشتی به منبع تغذیه را کاهش می دهد و کیفیت کلی سیگنال را بهبود می بخشد.

به طور کلی، تلفات برگشتی معمولی در کاربردهای حالت تک حدود -40 دسی بل است، که بیشتر از سبک صیقلی تخت اصلی (-14 دسی بل یا حدود 4 درصد) است. آنها معمولا در برنامه های چند حالته و تک حالته استفاده می شوند. با این حال، با تغییر زمان، این سبک پولیش منسوخ شده است و به تدریج سبک پولیش UPC جایگزین آن می شود.

اتصال فیبر UPC چیست؟

UPC مخفف Ultra Physical Contact است. در واقع، این یک نسخه پیشرفته از کانکتور فیبر رایانه شخصی است. بر اساس ویژگی های محدب صورت کامپیوتر، کانکتور از یک روش پرداخت گسترده برای ایجاد سطح بهتر روی فیبر استفاده می کند.

در مقایسه با کانکتورهای PC استاندارد، این پولیش گسترده منجر به کاهش افت برگشت نوری (ORL) می شود. به دلیل عملکرد برتر درج و از دست دادن بازگشت، آنها در بسیاری از شبکه ها مانند تلویزیون دیجیتال، تلفن و سیستم های داده استفاده شده اند.

اتصال فیبر APC چیست؟

APC مخفف تماس فیزیکی زاویه دار است. ظهور کانکتورهای فیبر نوری APC برای دستیابی به نیاز به بازتاب پایین کمر است. با آسیاب کردن شعاع انتهایی فرول فیبر تا زاویه 8 درجه، می توانیم انعکاس پشت را به حداقل برسانیم. در حالی که این ممکن است زیاد به نظر نرسد، لبه های زاویه دار گامی را که در آن نور به عقب باز می گردد تغییر می دهد. بنابراین نور منعکس شده از صفحه انتهایی APC به جای بازگشت مستقیم به هسته فیبر نوری، به روکش اطراف کابل فیبر نوری هدایت می شود.

از دست دادن اتصال فیبر APC با اتصال فیبر UPC قابل مقایسه است. با این حال، می تواند افت برگشت نوری بهتری (60-dB یا کمتر) داشته باشد، که بهتر از سایر کانکتورها است.

اما به یاد داشته باشید، برخلاف کانکتورهای فیبر تخت، PC و UPC، این زاویه جزئی روی کانکتور APC مشکل چرخش ایجاد می کند. بنابراین، می‌توان آن را فقط با سایر کانکتورهای صیقلی اریب جفت کرد، نه با کانکتورهای معمولی PC و UPC جفت شده، که در غیر این صورت باعث از دست دادن بسیار زیاد درج می‌شود.

کانکتورهای APC معمولاً در شبکه‌های نوری غیرفعال (PON) مستقر در شبکه‌های ویدئویی RF یا شبکه‌های فیبر به خانه (FTTP) استفاده می‌شوند، زیرا این سیستم‌ها به هرگونه بازتاب برگشتی از کانکتورهای داخل شبکه حساس هستند.

APC در مقابل UPC در مقابل PC: تفاوت آنها چیست؟

با یادگیری از تعریف کانکتورهای فیبر APC، UPC و PC، بارزترین تفاوت، نمای انتهایی فیبر، افت برگشتی و عملکرد کلی است.

ظاهر فیزیکی
اولین تفاوت ظاهری وجه انتهایی فرول است. شعاع صفحه انتهایی فرول UPC و PC با زاویه 0 درجه پرداخت می شود، در حالی که شعاع صفحه انتهایی APC با زاویه 8 درجه پرداخت می شود.

دومین تفاوت ظاهری کد رنگ رابط است. به طور کلی، کانکتور APC دارای کد رنگ سبز بود، در حالی که کانکتورهای PC و UPC برای حالت چند حالته یا آبی تک رنگ بژ بودند. این کدهای رنگی برای آداپتورهای فیبر نوری، تضعیف کننده ها و مجموعه های جامپر نیز اعمال می شود. شما به راحتی می توانید نوع سبک پولیش را با رنگ بدنه رابط فیبر تشخیص دهید.

عملکرد
درج ضرر (IL)
ابتدا، بیایید به تأثیر از دست دادن درج روی صفحه انتهایی APC، UPC و PC نگاه کنیم. تلفات درج به توان نوری از دست رفته با اندازه گیری یک کانکتور جفت اشاره دارد. در گذشته، اتلاف درج اتصالات تماس فیزیکی زاویه دار معمولاً زیاد بود، زیرا تلفات قابل توجهی ناشی از شکاف هوا در افست رأس بود.

با این حال، به دلیل بهبود در طراحی و فرآیندهای ساخت کانکتور، افت ورودی کانکتورهای APC به طور قابل توجهی کاهش یافته است، و در نهایت با اتلاف کم درج اتصالات UPC رقابت می کند.

بنابراین، در تمرین امروزی، می‌توان از فقدان درج این کانکتورها چشم پوشی کرد.

ضرر برگشتی (RL)
تلفات برگشتی مقدار نوری است که منبع در یک تماس نوری منعکس می کند. این مهم ترین تفاوت بین کانکتورهای APC، UPC و PC است.

توجه: RL= -10xLog(PR/P) که در آن PR = توان منعکس شده در رابط اتصال دهنده

کانکتورهای APC از یک صفحه انتهایی استفاده می کنند که در زاویه 8 درجه صیقل داده می شود و در نتیجه کمترین تلفات برگشتی را به همراه دارد. طبق استانداردهای صنعت، مقدار تلفات برگشتی آن معمولاً 60- دسی بل یا بهتر است، در حالی که کانکتور UPC معمولاً 50- دسی بل است و کانکتور PC معمولاً -40 دسی بل است.

کاربرد
برای کاربردهای خاصی که نسبت به از دست دادن برگشت حساس تر هستند، کانکتورهای APC ترجیح داده می شوند. از آنجایی که این سیستم های خاص مستعد بازتاب پس از هر اتصال دهنده در شبکه هستند، نور منعکس شده می تواند بر سیگنال تأثیر منفی بگذارد. این مناطق شامل سیستم‌های انتقال سیگنال ویدئویی RF، برنامه‌های کاربردی FTTx، شبکه‌های نوری غیرفعال و سایر سیستم‌های WDM هستند که از طول موج‌های بالا روی فیبر تک حالته استفاده می‌کنند.

سپس، برای آن دسته از برنامه هایی که به از دست دادن بازگشت حساس نیستند، کانکتورهای UPC یا PC ترجیح داده می شوند. کانکتورهای PC عموماً در برنامه های انتقال مخابرات استفاده می شوند، در حالی که کانکتورهای UPC در تلویزیون دیجیتال، تلفن و سیستم های داده محبوب هستند.